Bij de renbanen vinden er hardloopwedstrijden plaats tussen de patiënten.

Tijdens de 1e run worden er door de omroeper 'normaliteiten' en 'eenvoudigheden' uitgesproken die renners verwarren en daardoor belemmeren in hun snelheid. De vogel die er het minst last van heeft zal de hoogste snelheid bereiken en de wedstrijd winnen. Hij mag de kwellingen van zich afspoelen en hij krijgt toegang tot het droge: een 'gewoontevrij' gebied.

Bij de 2e run komen de normaalmomenten intenser uit de luidspreker. De winnaar zal weer naar vreemde bodem moeten zwemmen.

De laatste run is het zwaarts: op de baan doemen er in stilte hindernissen van normaliteiten en eenvoudigheden op. Als men tot het midden van het midden is doordrongen, het vervreemde gebied, zal er eem laatste behandeling plaatsvinden. In de meeste gevallen zal de 'dwaasheid in haar absoluutheid' gevonden worden.