Misja Immink

In je eerste tekst 'de heer met de hoge hoed' schrijf je over een meisje dat, na de liefde te hebben bedreven, van drie hoog het raam uitspringt. De heer van de bedreven liefde denkt dat ze een engel is en begint haar te schrijven over oplossingen voor het probleem de wereld. Is dat wat jij ook doet?

Ik wil een boek in de ruimte schrijven waarbij de deelnemers de ene keer de lezer zijn dan weer een personage. Een soort film in de werkelijkheid. Een betoverde werkelijkheid. Het is een poging om fictie en werkelijkheid met elkaar te verweven alsof het één realiteit is. Ook vind ik het idee dat er instellingen en/of bedrijven bestaan, of zouden kunnen bestaan, die zich bezighouden met twijfel, verliefdheid, saaiheid, onbenulligheden, uitzonderlijke complexen, verveling, etc. erg belangrijk. En niet minder belangrijk dat men op de hoogte is van hun bestaan. Het zijn instellingen die een zekere schoonheid willen aanbieden.

Soms blijft een instelling of een bedrijf een papieren gebeurtenis en soms gaat het verder de werkelijkheid in. Het begint met een visitekaartje dat eventueel verder wordt uitgebreid.

Van alle instellingen bestaan documenten, van acties die hebben plaatsgevonden tot aan rapporten en identificatiepasjes. De documenten worden getoond en zijn van net zoveel waarde als de eventuele 'aktie' die heeft plaatsgevonden. Het maakt niet alleen het bestaansrecht mogelijk maar geeft ook ruimte aan de verbeelding. Het valt me op dat alle instellingen een eigen filosofie hebben ontwikkeld.

Voordat ik bijvoorbeeld het Incassobureau van de Twijfel had opgericht, vroeg ik me af of er zoiets bestaat als poëtische twijfel. Het bureau onderzocht bepaalde facetten van de twijfel. Er ontwikkelde zich een bepaalde filosofie over wat twijfel kan zijn. De gestelde vraag was in wezen het uitgangspunt van de bedrijfsfilosofie en het fundament hiervan wordt teruggevonden in de antwoorden.

Het lijkt ook wel of een instelling steeds reëler wordt naarmate het zich verder ontwikkelt. Het instituut waar je al een tijdje aan werkt, het Ministerie van Verliefde Zaken, is hiervan voorbeeld.

Ik wilde middelen maken om verliefde zaken te onderzoeken. Tegelijkertijd moest zo een onderzoek een poëtisch gebaar naar de wereld worden. Luchtig en lichtzinnig. Met in de geste de vraag verscholen: wat zouden verliefde zaken kunnen zijn. Dit werkte alleen als het Ministerie onderdeel van de werkelijkheid werd: het Ministerie als gedicht in de ruimte. Het Ministerie, dat begon als fictief bouwwerk, een gedrukt gedachtengoed, verliet als het ware zijn blauwdruk om de openbare ruimte in te stappen. De grenzen van het publieke terrein werden opgerekt om deelgenoot te worden van de Ministeriële werkelijkheid.

De ambtenaren zijn zowel onderdeel als toeschouwer van het Ministerie. Mensen met uitéénlopende achtergronden werken voor het Ministerie. Als ambtenaar van een speciaal onderszoeksteam, geheim agent van het geluk, inspecteur van de bijzonderheid, etc. Wat houdt het werk van een geheim agent in?

De agenten krijgen bij hun aanstelling een ministeriële handleiding, een noodprotocollenboekje en een missie. Alvorens zij op pad gaan worden zij dus lezers van het Ministerie. Hun missie biedt hen een instelling aan, een moment dat de gedachte verder verleid wordt, een aandachtspunt dat verandert in een zienswijze. Ik geloof dat het bijzondere van iets veel te maken heeft met hoe wij er naar kijken, met een bepaalde instelling. Bij missie 'Onbekend Geluk' moest een agent drie weken lang een willekeurig persoon observeren en uitvinden wat diegene gelukkig zou kunnen maken. Er werd een rapport geschreven met de bevindingen. Misschien kwam de agent er niet alleen achter wat geluk voor die persoon inhoudt, maar ook wat geluk voor hemzelf betekent. Hij was geprogrammeerd om alles wat met geluk en die persoon te maken heeft te noteren en te bestuderen.

En tevens maakt hij reclame voor het Ministerie. Hij vraagt rond, identificeert zichzelf en geeft zijn visitekaartje. Hij deelt een gedachte uit en het Ministerie wint aan terrein in het denken van de mensen.